Kuran ahlakından yüz çeviren her insanın aslında şeytanın dostu olduğunu biliyor muydunuz?

“Kim Rahman (olan Allah)ın zikrini görmezlikten gelirse, Biz bir şeytana onun ‘üzerini kabukla bağlattırırız’; artık bu, onun bir yakın dostudur.” (Zuhruf Suresi, 36)

Şeytanın kontrolü altına giren insanlar, artık onun yoluna tabi olmuşlar demektir. Şeytan ne komut verirse onu yaparlar, din olarak onun dinini benimserler.

Şeytanı dost edinen kişi, çevresindeki nimetlerin farkına varamayacak kadar kör hale gelir. Güzel ahlak, güzel duygular, dostluk, sevgi… bu insanların kaybettikleri değerlendendir. Özellikle arkadaşlık, bu insanların çok aradığı ama gerçek manada yaşayamadıkları bir güzelliktir. İnsan gerçek arkadaşlığı, ancak Rabbine tam teslim olduğunda yaşayabilir. İlk önce Rabbini dost edinen kişi, Allah’ın izniyle dünyadaki en güzel arkadaşlıkları kuracaktır. Rabbimiz bir ayetinde gerçek dostların kimler olduğunu şöyle haber verir:

“Sizin dostunuz (Veliniz), ancak Allah, O’nun elçisi, rüku’ ediciler olarak namaz kılan ve zekatı veren müminlerdir.’’ (Maide Suresi, 55)

Kendisine yol gösterici ve en yakın arkadaş olarak şeytanı seçen kişiler hayatları boyunca yalnız kalmaya mahkumdurlar. Şeytan insana bencilliği, sevgisizliği, merhametsizliği, düşmanlığı öğütler. Bu çirkin ahlak özelliklerini kişiliği haline getirmiş insanların etrafında da böyle insanlar bulunur. Şeytanın yoldaşı olmuş insanın asla fedakarlık gibi bir ahlakı yaşamaya eğlimi yoktur. Çevresindeki insanlara karşı sürekli çıkarcıdırlar. Bu yüzden güvenilir ve samimi arkadaşlıklar kuramazlar.

Bu ahlakı yaşayan insanların birbirlerine güvenleri o azdır ki, birbirlerine emanet bırakamaz, gizli olmasını istediği bir sıkıntılarını paylaşamaz, birbirlerini gerçek manada tanıyamazlar. Doğal olarak böyle bir psikolojide insanın huzurlu ve mutlu olması mümkün değildir. Kişi sürekli tedirgin olarak, arkadaş olarak gördüğü insanın kendisine zarar vermesinden çekinir. Aslında çıkarları için birbirlerinin yanında olduklarının da bilincindedirler. Bu insanlar birbilerine karşı oldukça kıskançtırlar da. Biri diğerinin güzelliğini, başka biri ise zenginliğini çekemeyebilir ve zarar verici eylemlerde bulunabilirler. Bu yüzden kendi aralarında bir menfaat yarışı vardır. Bedenleri ve mülkleriyle öne geçme yarışındadırlar.

Bütün bu samimiyetsizlik ve güvensizliğin tek çözümü din ahlakının yaşanmasıdır. Bu ahlakı terk etmeyen insanların bu dünyada samimi arkadaşları olmadığı gibi, ahirette de manevi bir azap olarak hiçbir dostları olmayacaktır. Ve ahiretteki manevi sıkıntılar ise dünyadaki ile kıyas edilemeyecek kadar şiddetli olacaktır. Bu insanların ahiretteki durumları şöyledir:

“Bundan dolayı bugün, kendisine hiçbir sıcak dost yoktur.” (Hakka Suresi, 35) [Değişebilir Kesme][Değişebilir Kesme]“Artık bizim için ne bir şefaatçi var, ne de candan-yakın bir dost.” (Suara Suresi, 100-101)

Buna karşın Allah’ı çokça zikreden ve Allah’ın rızasını uman kişilerin arkadaşlıkları ise çok samimidir. Müslümanın sevgisi çıkarlarına göre değil, karşısındaki kişinin Allah’a olan bağlılığı ile alakaladır. Müslümanlar dünyada en güzel arkadaşlıkları yaşadıkları gibi, Allah’tan bir lütuf olarak cennette de bu sıcak dostlukları sonsuza kadar sürecektir.

“Kim Allah’a ve Resul’e itaat ederse, işte onlar Allah’ın kendilerine nimet verdiği peygamberler, doğrular (ve doğrulayanlar), şehidler ve salihlerle beraberdir. Ne iyi arkadaştır onlar?’’ (Nisa Suresi, 69)

 

 

DİYARBAKIR – 12 Haziran’da yapılan genel seçimlerde milletvekili seçilen Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloğu’nun “KCK” davasından tutuklu bulunan adaylarından vekilliği düşürülen M. Hatip Dicle ile Selma Irmak, Kemal Aktaş ve Faysal Sarıyıldız’ın tahliyeleri için Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesi’ne yapılan başvuru reddedildi. Mahkemenin ret gerekçesi ise Anayasa’nın 83. maddesi ile 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 100/3-a maddesi.

Mahkemenin tahliye taleplerini ret gerekçesinde şunlar belirtildi: “Anayasa’nın 83. maddesinde düzenlenen ‘Yasama dokunulmazlığı’ kapsamında bulunmaması, yasal dayanağı bulunmayan, bu sebeple reddine karar verilen taleplerde yapılan ısrarlar ve 3 duruşmaya sanıklar müdafilerinin katılmamış olmaları sebebi ile; yapılan 23 duruşmaya rağmen, sanıklar hakkındaki delillerin henüz okunamamış, ayrıca delillerin ikame edilmemiş olması, sanıkların üzerine atılı suçlar için, öngörülen cezaların alt ve üst sınırları ile söz konusu suçların 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 100/3-a maddesinde sayılan suçlar olması itibariyle; sanıkların kaçacağı, delilleri yok etme, gizleme ve ya değiştirme olasılığının göz önünde olması gereksiyle tahliye talebinin reddine.”

Tutuklu vekillerin avukatları ise, karara karşı yarın bir üst mahkeme olan Diyarbakır 4. Ağır Ceza Mahkemesi’ne itiraz başvurusunda bulunacaklar.

Bloğun diğer tutuklu vekilleri İbrahim Ayhan ve Gülser Yıldırım’ın tahliyeleri için Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi’ne yapılan başvuruya ise yarın cevap verileceği belirtildi. DİHA

İnce düşünceli ve fedakar olmak her insanın küçük yaşlardan itibaren öğrendiği kavramlardır. Her insan hangi durumlarda fedakar ve ince düşünceli olması geretiğini bilir. Ancak bu ahlak özellikleri öğrenilmenin aksine vicdan ve akıl kullanıldığında tam olarak uygulanabilir. Çünkü ezbere yapılan fedakarlıkta değişen şartlara göre tavır alma durumu vardır. Örneğin; vicdanlarını sonuna kadar kullanmayan bazı insanlar menfaatlerine zarar gelmediği sürece çocukluktan beri öğrendikleri fedakar tavırlarını gösterebilirken, dünyadaki işlerinden yana bir fayda sağlamayacağını düşündükleri fedakarlıktan kaçınırlar.

Ezbere yaşanan fedakarlıkta, Allah sevgisi, O’nun rızasını kazanma aşkı olmadığı için gösterişe dayalı bir yardım etme söz konusudur. Bu kişiler yaptıkları iyiliğin herkes tarafından bilinmesini isterler.

Allah’ın rızası esas alınan fedakarlıkta ise kişi karşılığı sadece Rabbinden beklediği için yaptığı iyiliği karşısındaki insana hissettirmeden yapar. Karşısındaki insan kendisine yapılan fedakarlığın farkında dahi değildir. Oysa Allah’ın hoşnutluğunu kazanmak için fedakarlıkta bulunan kişi birçok zorluğa girmiş, kendinden feragat etmiştir. Rabbimiz bir ayetinde Peygamberimiz (sav) döneminde Medine’de bulunan Ensar, Mekke’den gelen muhacirlere gösterdikleri üstün fedakarlık örneğini şöyle haber verir:

“Kendilerinden önce o yurdu (Medine’yi) hazırlayıp imanı (gönüllerine) yerleştirenler ise, hicret edenleri severler ve onlara verilen şeylerden dolayı içlerinde bir ihtiyaç (arzusu) duymazlar. Kendilerinde bir açıklık (ihtiyaç) olsa bile (kardeşlerini) öz nefislerine tercih ederler. Kim nefsinin ‘cimri ve bencil tutkularından’ korunmuşsa, işte onlar, felah (kurtuluş) bulanlardır.’’ (Haşr Suresi, 9)

Müslüman kendini rahatsız hissettiğinde dahi kardeşinin ricasını kırmadan, rahatsızlığını ona belli etmeden yardımcı olmaya çalışır. Acil bir işi olsa dahi kardeşinin kendisine yönelettiği bir soruyu sakinlikle, tam olarak cevap vermeye çalışır. Aç olmasa dahi kardeşinin özenle hazırlamış olduğu ikramını geri çevirmez yemeye çalışır. Bulunduğu ortamda ilk önce kardeşinin rahatını sağlamaya çalışır. Onun fikirlerini, görüşlerini dikkate alır, ilk önce değerlendirmeye çalışır. Kendisini onore eden kardeşini daha fazla onere etmeye çalışır. Müslüman bütün bunları ve daha fazlasını Allah rızası için, kardeşini Rabbinin bir tecellisi olarak gördüğünden yapar. Ve karşılığını sadece Rabbinden bekler.

İnsanın böyle bir fedakarlığı yapabilmesi için Allah sevgisini ve korkusunu derin yaşaması gerekmektedir. Müslüman alışılmışın dışında, vicdanını maksimum seviyede kullanarak fedakarlığı en ince detayına kadar uygulamaya çalışır. Rabbimiz sonsuz güzel ahlak sahibidir. Bu güzelliklerden de istediği kuluna dilediğe kadar ihsan eder. Bu yüzden Müslümanın fedakarlık konusunda bir sınırı olmamalıdır. Yapılacak olan her fedakarlık ve ince düşünce daha çok Allah’a yakınlaştıracaktır. Allah’ın zikrinden uzak bir kişinin ise böyle bir amacı olmadığı için fedakarlığı da yüzeysel yaşamakta, bir sınırı olmaktadır. Yaptığı fedakarlığı da Allah rızası için yapmadığından Rabbimiz katında değeri farklı olabilmektedir. Ancak Allah rızası için yapılan fedakarlık insana huzur ve neşe verebilir. Çünkü yapılan her fedakarlık yaratıcıya yakınlaşma vesilesidir. Rabbimiz bazı ayetlerde iyilikte bulunanların alacakları karşılığı şöyle haber vermiştir:

“Güzellik yapanlara daha güzeli ve fazlası vardır. Onların yüzlerini ne bir karartı sarar, ne bir zillet, işte onlar cennetin halkıdırlar; orada süresiz kalacaklardır.’’ (Yunus Suresi, 26)

“(Allah’tan) Sakınanlara: ‘Rabbiniz ne indirdi?’ dendiğinde, ‘Hayır’ dediler. Bu dünyada güzel davranışlarda bulunanlara güzellik vardır; ahiret yurdu ise daha hayırlıdır. Takva sahiplerinin yurdu ne güzeldir.’’ (Nahl Suresi, 30)

“De ki: Ey iman eden kullarım, Rabbinizden sakının. Bu dünyada iyilik edenler için bir iyilik vardır. Allah’ın arz’ı geniştir. Ancak sabredenlere ecirleri hesapsızca ödenir.”(Zümer Suresi, 10)

“…Kim bir iyilik kazanırsa, Biz ondaki iyiliği artırırız. Gerçekten Allah, bağışlayandır, şükredene karşılığını verendir.’’(Şura Suresi, 23)

“Size ne oluyor? Nasıl hüküm veriyorsunuz? Yoksa (elinizde) ders okumakta olduğunuz bir kitap mı var? İçinde, neyi seçip-beğenirseniz, mutlaka sizin olacak diye. Yoksa sizin için üzerimizde kıyamete kadar sürüp gidecek bir yemin mi var ki siz ne hüküm verirseniz o, mutlaka sizin kalacak, diye. Onlara sor: Hangisi bunun savunuculuğunu yapacak?’’ (Kalem Suresi, 36-40)

Bu insanların en belirgin özellikleri Allah’a kesin bilgiyle iman etmemeleridir. Yani, bu insanlar Allah’ın gücünü hakkıyla takdir edemedikleri için, ölüm, ahiret, kıyamet konularıyla ilgilenmez, dünya hayatını esas alarak yaşarlar. Ancak Rabbinden korkan kişi bunlar üzerinde derin düşünür, güzel ahlak göstermekte sabır gösterir. Bir insanın Allah’tan korkması ise O’nu tanımakla mümkündür. Rabbimizi tanımak için ise etrafımızdaki milyonlarca yaratılış deliline bakmak yeterli olacaktır. Bu yaratılış delilleri üzerinde derin tefekkür eden kişi Allah’ın gücünü ve ilminin büyüklüğünü kavrayacak, gönülden itaatte bulunacaktır.

“Allah O’dur ki, gökleri dayanak olmaksızın yükseltti; onları görmektesiniz. Sonra arşa istiva etti ve güneş ile aya boyun eğdirdi, her biri adı konulmuş bir süreye kadar akıp gitmektedirler. Her işi evirip düzenler, ayetleri birer birer açıklar. Umulur ki, Rabbinize kavuşacağınıza kesin bilgiyle inanırsınız.’’ (Ra’d Suresi, 2)

Allah’ın hükümlerine uymamak için kendilerince kılıflar uyduran bazı insanlar aslında Allah’a çok büyük bir iftirada bulunmaktadırlar. Günümüzün koşullarına Kuran’ın hükümlerinin haşa uymadığını söyleyerek zanda bulunmaktadırlar. Oysa Kuran medeniyetler üstü bir kitaptır ve her çağa uygundur. İnsanı Allah yaratmıştır ve bulunacağı çağları da o bilmektedir.

“… Onların bu iftiraları, dinleri konusunda kendilerini yanılgıya düşürmüştür.’’ (Ali İmran Suresi, 24)

“Artık bundan sonra kim Allah’a karşı yalan uydurup iftira düzerse, işte onlar, zalim olanlardır.’’ (Ali İmran Suresi, 94)

Allah hükümleriyle insanlara kendi şan ve şereflerini getirmiştir. İnsan ancak Rabbinin hükümlerine uyduğu takdirde olgun, sabırlı, itidalli, güvenilir olacak, huzurlu ve mutlu  bir yaşam sürecek şekilde yaratılmıştır. İnsan kendi koyduğu kurallarla asla insanı insan yapan vasıfları elde edemez. İnsan kendi koyduğu hükümler ile ancak rezil olur, imanının güzelliğini tadamadığı için de mutsuz bir yaşam sürer.

“Eğer hak, onların heva (istek ve tutku)larına uyacak olsaydı hiç tartışmasız, gökler, yer ve bunların içinde olan herkes (ve her şey) bozulmaya uğrardı. Hayır, Biz onlara kendi şan ve şeref (zikir)lerini getirmiş bulunuyoruz, fakat onlar kendi zikirlerinden yüz çeviriyorlar.’’ (Müminun Suresi, 71)

Nefsinin isteklerine göre bir yşam belirleyen insanlar gerçek sevgiyi de yaşayamazlar. Sevgileri Allah’tan kaynak almadığı için, etraflarındaki kişilere Allah’tan bağımsız bir sevgi duyarlar. Oysa bu insanlar da kendileri gibi aciz birer kuldur. Sevdiklerinin başına bir kaza geldiğinde yada herhangi bir nedenden ötürü mal varlığını yitirdiğinde hemen bu kişilere karşı sevgileri azalır, ilah edindikleri bu kişiler gözlerinde değerlerini kaybedeler. Bu gerçek sevgi değildir. Gerçek sevgi kaynağını Allah’tan aldığı için, Müslümanın asıl sevgilisi Rabbidir. Diğer insanları O’nun bir tecellisi olarak gördüğü için sever. Bu sevgide ise azalma, bıkma, tükenme söz konusu değildir. Müslüman sevdiği insanla Allah’ın izniyle cennette de beraber olmayı hedefler.

Biraz değinmeye çalıştığım bu konu örnekleri çoğalttığımda aslında sayfalara sığmamaktadır. Allah’ı tek ilah edinmemek, haşa O’nun hükümlerini beğenmemek bir insanın en büyük kaybıdır. Yokluktan yaratılan insanın, hiçbirşeye muhtaç olmayan Rabbine böylesine baş kaldırması ise büyük gaflettir. Bu durumdaki insanlar hem dünyada nefislerine zulmetmekte, aradıkları rahatlığa ulaşamamaktadırlar,  hem de ahirette azabın en şiddetli olanına uğratılacaklardır.

“Onlar hala cahiliye hükmünü mü arıyorlar? Kesin bilgiyle inanan bir topluluk için hükmü, Allah’tan daha güzel olan kimdir?’’ (Maide Suresi, 50)